Ang Malikot na Utak ni Dennio

This BLOG will SOON CEASE to EXIST

2009-04-30T01:53:00.000+08:00

May 1 can't wait. This BLOG will SOON CEASE to EXIST. I love this blog but I have to let go - and move on.

The act of choosing is the oxygen to your soul.

PROJECT DENNIO
Awakening from the deepest slumber:

http://projectdennio.blogspot.com/

Visit it now.

TAMA NA! SOBRA NA! PATALSIKIN SI GLORIA!

2008-02-26T17:11:00.000+08:00

Habang tahimik ang lahat kahapon nakita ko ang isang maliit na papel (actually isang short bond paper) na nakapatong sa aking lamesa. Binas ko ang nilalaman nito. And I liked it. Very timely for wht is happening to our country nowadays. And to what our honorable politicians did with our country.

Seven years is enough, as one group said. And truly, enough is enough. We cannot have more of these scams, scandals, graft, corruption and blatant violation of human rights. We don't need an economist who doesn't even care about her people and all she boasts are the numbers and figures which people cannot eat.

It's about time my fellow Filipinos to take away the power we have given them. It's about time to stand side by side without those politicos around. It is time that we do not depend on the calls of the church or some charismatic leader for us to get involved and stand up for real change in our country.

It is time for us to change the country without them.

And here is a literary piece dedicated to all Filipinos created by Bernard Backman.

REVERSE CREATION

by Bernard Backman

In the end, we destroyed the heaven that was called Earth. The Earth had been beautiful until our spirit moved over it and destroyed all things.

And we said...

Let there be darkness... and there was darkness. And we liked the darkness; so we called the darkness, Security. And we divided ourselves into races and religions and classes of society. And there was no morning and no evening on the seventh day before the end.

And we said...

Let there be a strong government to control us in our darkness. Let there be armies to control our bodies so that we may learn to kill one another neatly and efficiently in our darkness. And there was no evening and no morning on the sixth day before the end.

And we said...

Let there be rockets and bombs to kill faster and easier; let there be gas chambers and furnaces to be more thorough. And there was no evening and no morning on the fifth day before the end.

And we said...

Let there be drugs and other forms of escape, for there is this constant annoyance - REALITY - which is disturbing our comfort. And there was no evening and no morning on the fourth day before the end.

And we said...

Let there be divisions among the nations, so that we may know who is our common enemy. And there was no evening and no morning on the third day before the end.

And finally we said...

Let us create God in our image. Let some other God compete with us. Let us say that God thinks as we think, hates as we hate, and kills as we kill. And there was no morning and no evening on the second day before the end.

On the last day, there was a great noise on the face of the Earth. Fire consumed the beautiful globe, and there was silence. The blackened Earth now rested to worship the one true God; and God saw all that we had done, and in the silence over the smoldering ruins... God wept.

Mga Salawikain

2008-02-12T15:33:00.000+08:00

Narito ang ilang mga salawikain na nakakuha ng aking atensyon.

Ang mapuputing buhok ay tanda ng kabatiran at ito’y lalong pinagaganda ng ating paggalang.
Ang lahat ng pinag-daana’y tandaan at ang gayo’y gintong aral.
Sa lahat ng nakikita, may aral na nakukuha.
Papuri sa harap, sa likod paglibak.
Walang umaani ng tuwa na di sa hirap nagmula.
Umaakyat ma’t mahuhulog, mabuti pa ang namumulot.
Ang pag-ibig sa kaaway, siyang katapangang tunay.
Ang bayaning nasusugatan, nag-iibayo ang tapang.
Mabuti pa ang nag-iisa, kaysa may masamang kasama.
Ang taong nauntog na madalas, natututong yumuko’t mag-ingat.
Nang madapo na ang langaw sa sungay ng kalabaw, sa sarili, ang palagay: mataas pa sa kalabaw.
Sa bayan ng mga bulag, makapaghahari ang pisak.
Hindi matuturang santo, kapag hindi nagmilagro.
Ang mabuting aklat, kaibigan lagging tapat.
Kung tubuan ka ng pakpak, saka ka naman lumipad.
Bago maging panginoon ka ng iba, piliting ang sarili ang maging panginoon muna.
Iba ang may natutuhan, kaysa may pinag-aralan.
Pag ikaw ay nagparaan, pararaanin ka naman.
Pag ang tao’y nasusuko, tinatandaan ang pagtungo.
Kung walang katahimikan, walang pagsulong ang bayan.
Buti pa ang hayup sa kagubatan, kaysa mamamayang walang kalayaan.
Kababaan muna bago ang kataasan.
Mabuti ang maliit na dampa, kaysa magarang gusali na nakasangla.
Walang bayaning matapang sa sinasamang kapalaran.
Ang pitasin mo ay hinog, huwag masiyahan sa bubot.
Kung ano ang kamulatan, siyang pagkakatandaan.
Ang malabis na pag-asa, dalamhati ang ibubunga.
Nangangako ng mahigpit samantalang nasa kagipitan; Nang lumuwag na ang lagay, ang pangako’y nalimutan.
Walang kapangitang di may kabutihan.
Ang sigaw ay malapit, ang bulong ay malayo ang sapit.

New Post

2008-02-07T16:07:00.000+08:00

Tinatamad pa ako. Pero bago ako maging legal, madami pa ako ilalagay dito na bago, kaya abangan. This was posted in all of my blogs na wala pang post mula noong isang taon.

Love sa aking blog

2007-03-29T11:37:00.000+08:00

Bago tayo tumuloy, I strongly urge you to finish reading the whole post dahil kapag hindi you missed almost half of my life. Basta, basahin mo at nang malaman mo. Ikaw din, hehe… Basta basahin mo.

Habang ginagawa ko itong post na ito, ako’y nakikinig sa computer ko ng kanta ng Six Cycle Mind na Prinsesa. Bagay na bagay para sa gusto kong pag – usapan. Pag – ibig. Isang salita na para sa marami napakalaki ng nagiging epekto sa kanilang buhay; at kabilang yata ako doon o lahat naman tayo. We are all longing for love. We are wanting to be loved by someone else.

Sa kanta na pinakikinggan ko at batay sa mahina kong pang – unawa, isa itong kanta tungkol sa isang lalakeng na-love at first sight at hindi na puwedeng umusbong pa at hanggang panaginip na lang dahil taken na siya. Aaawwww… kung tama ang pagkakaintindi ko.

Mali o tama man ang pagkakaintindi ko halos lahat ng mga kanta sa ngayon ay tungkol sa pag – ibig. Kadalasan tungkol sa mga pagkabigo o di kaya mga umuusbong na pag – iibigan; batsa puro pag – ibig. May masyadong emotional, may nakakabasag ear drums, may mga comic, may novelty, iba – iba. Iisa lang ang topic of interest: pag – ibig.

Hindi man ako si Joe D’ Mango o si Margie Holmes na eksperto para pag – usapan pero hayaan niyo naman ako na ipakita sa inyo ang mga pananaw ko tungkol sa pinakakawawa at inabuso na salita sa balat ng lupa: love, pag – ibig, eros at amor.

You may agree with me or not but this is what I think. This is what I want to say.

Pero bago ang lahat, sabi nga nila, alamin muna ng isang mambabasa ang background ng nagsusulat ng isang artikulo o libro para malaman mo kung bakit ganoon ang mga pinagsasabi niya. At bilang panimula, narito na marahil ang background ko na siyempre may bias patungo sa akin at ikaw na ang bahala kung paano mo ito maiintindihan.

Bata pa lang ako pinuspos na ako sa pagmamahal ng aking mga magulang. Hindi ko man ito maintindihan noon, ngayon ko lang ito nabigyan ng pagpapahalaga. Sa mga panahong inaatake ako ng kombulsyon, sila palagi ay nandiyan, ginawa ang lahat ng paraan para isalba ang buhay ko. Hindi lamang sila ang pinagkakautangan ko ng aking buhay, madami pa. May mga kwentong nakakatawa gaya ng lola (hindi iyung nai-kwento ko sa isa sa mga posts ko iba pa ito) na kasama nang isinugod ako sa ospital pagdating sa ospital ay siya pa ang unang nag-collapse at dinala sa emergency. Kinabahan daw masyado at ilang linggo matapos nun eh nagpaalam siya sa tatay ko na uuwi na lang siya sa probinsya kasi baka naman daw mamatay na siya sa niyerbos sa akin.

Pero ganun pa man, nagpapasalamat ako sa kanya dahil nailigtas niya ako. Sa totoo lang, hindi na halos mabilang kung ilang beses na ako binigyan ng pagkakataon ni Lord upang mabuhay. Dahil sa tuwing inaatake ako ng kombulsyon ito ay maaari laging humantong sa kamatayan. Mabuti na lamang at hindi naman ako umabot sa ganung punto. Binigyan pa ako ng pagkakataong mabuhay. Marahil dahil sa marami pa akong magagawa at gagawin.

Mag-aaccelerate tayo ng mga 10 taon. Sa love life na. Sige, ayan na ang mga tsimoso’t tsismosa. Siguro eh wala na ang mga iyon, hindi na umabot sa puntong ito. Malas nila at tamad silang magbasa. Hehe… Dahil ito na ang main event.

Kung mula sa aking perspektiba ngayon, makikita ko ang unang beses na ako’y nahulog sa bitag ng pag – ibig na isang katangahan at kababawan. In the first place dapat hindi ko dapat pinatulan ang damdamin ko na iyon. Pero ika nga, iyon ang mahiwagang kapangyarihan ng pag – ibig. It can move mountains. At gagawin ka ngang tanga.

Hindi ko na babanggitin ang kanyang ngalan pero nakita ko siya sa friendster. Siya ang nag – invite sa akin para maging friend. Noong mga panahong iyon, masasabi ko na naiinggit ako sa mga kaklase ko na may mga kasintahan. (Nasusuka na ako sa kakornihan ko… hehe…) Pero wala naman ako magagawa. Ako nga pala ay isang dakilang torpe. Malakas ang loob sa text at tawag pero sa personal tumitiklop na parang makahiya. (Hanep sa analogy…) In short, “nai-inlove” ako sa kanya. (I can’t believe I’m telling this to you.)

At hanggang sa umabot na ata sa sukdulan at naisulat ko pa ito sa isang formal theme sa English at pinakialaman ng magaling kong kaklase at iyun kumalat na sa buong daigdig. Nasira na agad ang diskarte ko. Maganda kasi ang umpisa. Paganyan – ganyan. Basta maayos. At nagulumihanan na lang ako nang “maeskandalo” ang personal na buhay ko.

Pero kahit nabunyag na, patuloy pa rin ang komunikasyon. At siyempre, hindi pa kami nagkikita noon sa personal. Nagbalak pa ako na magkita kami bago pa mangyari ang kaguluhan. Pero nang mangyari na, hindi ko ata kinaya. Dahil tatanga – tanga at baguhan pa lang ako sa mga sitwasyong gaya niyon, nagback – fire ang lahat ng gusto kong mangyari.

Hanggang sa ayun, nagalit at naasar na sa akin. At nag – goodbye na. Ayos, parang drama, naisip ko. Tapos nagkakabalikan. Pero hindi naman naging kami kaya paano magkakabalikan. Ang tawag nga pala doon ay basted.

Pero hindi pa rin ako tumigil, medyo unti – unti kong inaayos. Pero dahil nangangapa pa ako sa mga dapat kong gawin, medyo hindi rin maganda ang kinalabasan ng mga balak ko. Hanggang sa talagang nasupalpal na ako. At inaamin ko, umiyak ako.

Umiyak nga ako, pero hindi naman umabot sa puntong magpapakamatay na ako dahil hindi naging kami. Basta umiyak ako. At saka ko napag – tanto na masyado ko naman pina – inog ang buhay ko sa isang pantasya na hindi naman magaganap dahil wala na nga kahit anong pilit ko pa. At hindi naman kadalasang nagiging totoo ang mga pantasya natin. Hanggang doon na lang.

Pero ngayon, maayos na ang lahat. Magkaibigan na kami. At sabi nga, mas mabuti nang ganun.

Naku malamang may mag nagrereklamo pa diyan na mukhang hindi detalyado ang kwento ko. Pasensya na, ginagalang ko naman iyung taong nasasangkot. (Naks, hanep ang banat makalusot lang… hehe…) Kaya tuloy pa rin ang awit ng buhay ko magbago man ang hugis ng puso mo handa na akong hamunin ang ating mundo pagka’t tuloy pa rin. (Napakanta ka noh…)

Panimula pa lang iyan. Madami pa. Baka umabot pa ito ng 10 parts o hanggang sa magsawa ako. Pero humanda ka na.

Love sa aking blog.

Susunod: Ang Aking Lab Story
Susunod pa: Ang Kanilang Lab Story
Susunod pa ulit: (Wala pa akong title… hehe…)

*****

Isang pahabol na magandang text message na pinadala sa akin. Katatanggap ko lang ito nagyong 11:06 ng gabi, March 27, 2007 matapos kong gawin ang post para sa isa kong blog. Narito ang mensahe.

“Ang relationship ay parang spaghetti at ang cheese ay parang sex na kahit wala ito puwede mo pa rin siyang kainin lalo na kung mahal mo ito. Ang cheese ay bonus na lang iyun. Eventually kapag na namnam mo ang sauce ng relationship, you’ll realize na ang cheese is quite important but not priority. Just like sex, kung cheese lang ang habol mong matikman sa spaghetti, sana lumamon ka na lang ng isang keso de bola.”

It makes sense ‘di ba? (-.-)

At tama nga siya. Abangan ninyo related post ko tungkol diyan. Dedicated sa isang kaibigan.

Nakakatakot

2007-03-29T11:32:00.000+08:00

Sabi nila bata pa kasi ako at wala pang alam sa mundo kaya napaka – idealistic ko. Madaming prinsipiyong pinaninindigan sa buhay. Sumusuway ako sa nakasanayang ayos ng lipunan. Sa pagpili na lang ng kurso, ayokong makisabay sa kasalukuyang trend ng mga kabataang kumukuha ng nursing para makapunta sa ibang bansa. Samantalang ako, pumili ako ng kurso na wala daw pupuntahan kundi ang maging teacher LANG. Isang kurso na sakit lang ng ulo ang dala. Pulitika na nga raw ang nagpapatakbo sa buhay natin tapos pag – aaralan ko pa. At hindi naman ako yayaman sa kursong ito.

Oo nga, hindi ako yayaman. Pulitika nga ang nagpapahirap sa atin tapos pag – aaralan ko pa. Wala kang magagawa. Gusto ko ito at masaya ako dito.

Pero isa lang ang kinatatakutan ko. Iyun bang isang araw magigising ako na wala na ang mga prinsipiyo ko; wala na ang pagiging idealistic ko. Bigla akong susuko sa tinatawag ng mundo na pagiging “praktikal”.

Sa tingin ko, oras na dumating ang araw na iyon titigil na ang aking buhay. Magiging bahagi na ako ng bulto ng mga robot na mga tao na mas pinili ang pagiging praktikal kaysa ipaglaban ang kanilang mga prinsipiyo sa kadahilanang hindi naman sila mapapakain ng pagiging ma – prinsipiyo. Robot dahil wala silang ibang gagawin maliban sa mag – trabaho at kumita ng pera. Robot dahil sa kung ano ang ginagawa nila mula umpisa iyun at iyun na din ang gagawin nila araw – araw. Walang pagbabago.

Ayokong maging bahagi ng mga robot na iyun. Gusto ko maging progressibo. Bawat araw na nabubuhay ako patuloy kong ipaglalaban ang aking mga paniniwala. Paninindigan ko ang mga prinsipiyo ko. Bawat araw may bago sa aking sarili. Hindi ako mabubuhay sa paniniwalang kailangan kong mag – trabaho para kumita ng pera. Hindi ako magigig isang tao na magiging bahagi ng tinatwag nilang “silent majority” na hindi mo malaman kung mayroon ba talaga nito o isa lamang konseptong binuo ng mga taong gobyerno upang sabihin na mas madami naman daw ang kuntento sa kanilang pamamalakad. Hindi ako magiging tulad nila.

Kapag nababanggit ko sa kanila ang mga bagay na ito. Eto kadalasan ang usapan:

Kausap: Ayaw mo ba ng tahimik na buhay?
Ako: Ha? Bakit naman?
Kausap: Kasi kung papasok ka sa magulo wala nang katahimikan ang buhay mo. Baka hindi mo pa kayanin. Saka tama na iyung ganito. Nakakaraos sa araw – araw. Pabayaan na natin sila na magkagulo.
Ako: Sabi na nga ba eh pulitika iyan sinasabi mo.
Kausap: Eh ano pa ba? Eh ikaw pa gusto mo maging pulitiko. Paano na buhay mo niyan? Wala ka na bang pangarap?
Ako: Hindi ba pangarap na maging presidente ng Pilipinas?
Kausap: Mayayaman lang ang nagiging presidente. Tingnan mo si Gloria, ma – pera.
Ako: Oo nga. Alam ko naman iyon. Malaki gagastusin ko. Actually, hindi naman ako payayamanin ng pagiging presidente.
Kausap: Depende na rin iyun kung mangungurakot ka. Eh lahat naman ata ng presidente nangurakot.
Ako: Ako lang hindi.
Kausap: Talaga lang.
Ako: Siyempre hindi ko masasabi ngayon kung anung klaseng presidente ako pero siyempre ayokong gawin ang ginawa nila lalo na iyung idol ko.
Kausap: Sino iyun?
Ako: Si Gloria. Dati ipinagtatanggol ko pa siya pero ngayon ako na unang bumabatikos.
Kausap: Ah…
Ako: Ah ka dyan.
Kausap: Aktibista ka na ba?
Ako: Hindi pa.
Kausap: Balita ko sumama ka na daw sa rally.
Ako: So dahil sumama ako aktibista na ako? Naki – rally lang naman ako ah.
Kausap: Buti di kayo binomba ng tubig.
Ako: E di bombahin nila kami basta eh nainiwala lang naman ako sa ipinaglalaban nila.
Kausap: Gulo talaga hanap mo.
Ako: Mabuti na iyon kesa naman tahimik pero nabubuhay ka sa takot. Eh ikaw ba hindi ka bumabatikos sa mga ginagawa nila?
Kausap: Bumabatikos din. Pero hindi naman gaya ng gusto mo na makikipag – tulakan ka pa sa mga pulis at magsisisigaw doon. Nagagagalit tuloy ibang tao sa mga nagra – rally kasi nagpapa – trapik kayo.
Ako: ……
Kausap: Tapos nakita mo iniisa – isa na ni Gloria ang mga maiingay laban sa kanya. Gusto mo bang mapasama doon?
Ako: Ayoko.
Kausap: E di mabuti pa manahimik ka na lang.
Ako: Hindi pa rin dahilan iyon para manahimik. Kung mananahimik tayo at walang babatikos lahat na ay gagawin nila Gloria. Lahat magiging tama. Dapat kumilos. Lumaban. Hindi lang naman sa rally ka puwede lumaban. Puwede kang sumulat. Puwede kang tumakbo sa public office. Puwede kang sumama sa mga lobby groups. Madaming paraan.
Kausap: Bahala ka nga. Masyado kang mapusok. Magbabago pa naman isip mo. Bata ka pa. Wala ka pang alam sa mundo.
Ako: Kaya nga hindi nagbabago mundo. Kasi hindi kayo nakikinig sa mga bata. Iniisip niyo kasi bata pa iyan wala pang muwang. Pero nag – iisip din naman kami. Hindi naman dapat na kayo lang ang gumagalaw sa mundo, kami din dahil kami ang susunod sa inyo.
Kausap: Ah basta, magababago pa isip mo.
Ako: Basta hindi magbabago isip ko.
Kausap: Tingnan natin.
Ako: Talagang tingnan natin.

Tingnan nga natin ilang taon mula ngayon kung ganito pa rin ba ako o iba na. Sana ako pa rin ito. Magababago man ako pero mas maganda. Mas matalinong mag – isip. Mas aktibo. Pero sa kabila ng lahat, nakakatakot pa rin.

Pero haharapin ko ito anuman ang mangyari.

Chain Txt

2006-12-11T17:47:00.000+08:00

Pansamantala kong pinuputol ang mga kawing-kawing na serye ng Idiot Box para sa isang napakahalagang bagay na dapat mabatid ng lahat: Chain txt.

Malamang 100% ng lahat ng mga Pilipinong may cellphone ay nakatanggap na ng kahit isang chain txt sa buhay nila. Andiyan iyong, “If you will not pass this within 15 mins, badluck will come to your lovelife,” o di kaya iyung kapag hindi mo ito pinasa ay mamatay ka after 27 days ata dahil may sumpa ang txt na ito at para lalong maging hardcore, magbibigay ng isang name na taga-ganire na namatay na dahil hindi ito pinasa. At kadalasan ay ginagamit pa ang pangalan ng Diyos. Kesyo, let this message travel all around the world o di kaya if you pass this after 3 days 9 miracles will happen.

Ako, noong bago-bago pa lang ako sa paggamit sa cellphone, paniwalang-paniwala ako sa mga ganyang bagay, Lalo na iyung dadami pera, iyun bang these are money bees chuvaness. At kahit pa maubos ang load ko noon (dahil wala pang unli) ang mahalaga nagawa ko iyon at ilang araw na lang ay dadami na pera ko.

Ang tanga ko talaga. Hehehe…

Iyan ang isa sa mga bagay na na-realize ko. At siyempre sa habang tumatagal ang panahon siyempre nababago din ang pananaw ko.

Ewan ko ba at bakit napakaraing mga tao ang napapraning sa pagsesend ng mga chain messages na iyan. Pero siguro napansin ng mga telecom companies na mukahng hindi na ata naniniwala gaano. Hindi na sila naniniwala na may magtetext sa kanila na nagmamahal sa kanya o yayaman siya after 9 days.

Kaya para maniwala sila, nag-imbento sila ng mhga panakot gaya noong sa di umano’y devil na curse ba iyun basta alam ko iyun ata ang kauna-unahang chain txt na nilagyan ng panakot. After 21 days, namatay daw iyung babae na taga Morong, Rizal dahil hindi pinasa iyung text.

Ang layo na naman ng sinasabi ko. Basta. Chain txt. Ma at Pa.

Maganda

Pangit.

Ika-anim na Kabanata: Wowowee vs. Eat Bulaga

2006-11-19T19:40:00.000+08:00

Bago ako magsimula, ipinapaalam ko na sa inyo na hindi ko layuning siraan o pasikatan ang isa sa mga nabanggit ko na palabas. At siyempre, personal ko lamang itong opinion at walang kinalaman ang sinuman sa lahat ng sasabihin ko.

Parang nakakatakot noh? Hehehe…

Ngayon pa lang sinasabi ko sa inyo na mas nagugustuhan ko ngayon ang Wowowee over Eat Bulaga.

Bakit? Basahin mo…

Kung noon sinasabi na gaya-gaya ang ABS-CBN sa paglabas ng MTB noon, ngayon naman ang Eat Bulaga ay desperado na gayahin ang lahat ng ginagawa ng Wowowee. Una na dito ang pamimigay nila ng papremyo. Dati, me Laban o Bawi lang ang Eat Bulaga, pero ngayon madami na, me Text Pot, On the Spot, at kung anu-anong pot. Kasama na dito ang mga pagbati nila sa mga OFW mula sa ibang bansa na dati naman at di nila ginagawa pero dahil ang Wowowee ay ginagawa ito, ginaya nila.

Ikalawa na lang, naging masyado nang mayabang ang ilan, inuulit ko, ang ilan sa mga hosts ng EB. Isa na dito ang madalas nilang pagtira sa personal na bagay lalo na ang tungkol kay Willie Revillame. Ang maganda naman kay Willie, hindi niya ito pinapatulan at bagkus ang paulit-ulit niyang sinasabi, siya ay idolo niya ang trio ni Tito, Vic at Joey. Sunod dito ang madalas na pangangalandakan ng kanilang ratings na kung tutuusin ay di natin mawari kung paano ba ito nakukuha at ano naman ngayon kung mataas ang ratings? Me mga magandang halimbawa ba sila na naipapakita?

At kung magandang halimbawa at mga values naman ang pag-uusapan mas angat talaga ang Wowowee.

Nitong nakaraang buwan, may isang episode ng Wowowee ako na napanood. Me isang lalaki na kinakalaban ng mga Bigat 10. Noong bandang huli na, may nakalaban siya na dalawang matandang babae. Nagtanong si Willie at nakuha noong lalaki ang sagot. Siyempre panalo siya at pasok sa jackpot round. Akala ko ay tapos na ang lahat. Pero medyo nabigla ako, pati na si Willie, nang biglang sinabi ng lalaki, teka lang po nanay. Hinabol niya ang dalawang matanda. Tapos sabi niya kay Willie, ibibigay ko na lang po itong 10,000 na natira sa akin. Hati na po sila.
Medyo muntik ako maiyak noon, kasi ba naman kahit na iyung lalaki na iyun ay naghihirap na. Mas inisip niya na tumulong pa rin.

Sabi nga sa bawat magandang bagay na ating ginawa, may balik din ito sa atin. At sa jackpot round, nanalo ang lalaki ng tricycle.

Sa Wowowee, nakita ko na nailalabas ang magandang ugali ng mga Pilipino. At sa pamamagitan nito, makikita natin na may pag-asa pa rin ang ating bansa.
Matagal na nga ang Eat Bulaga, mahigit 25 taon na. Pero imbes na gumanda, pumapangit sila. Sayang naman.

Sa Wowowee naman, sana lang ay patuloy silang maging ganyan palagi. Huwag na huwag nilang gagawin ang mga pagkakamali ng EB. Sana nga huwag.

Kapamilya ba ako? Oo ata mas maganda ata ang nasa pamilya kesa ang puso. Mas matatag ang pamilya kesa puso.

Sang-ayon ka man o hindi, ito ang masasabi ko.

Susunod: Siyete

Idiot Box no. 5: Bagong Daluyan

2006-10-25T19:21:00.000+08:00

Mas maganda di ba iyung may bagong ibubukas na kalsada. Kunyari, iyung NLE o North Luzon Expressway. Noong ginagawa pa ito, talaga namang kalbaryo para sa mga motorista ang pagdaan dito. Pero noong matapos na ito, naging napakaluwag ng kalsada. Halos mga 1 oras lang ang biyahe sa magkabilang dulo nito kumpara sa halos 4 o 5 oras na biyahe noon.

Parang mga programa lang din iyan sa TV. Gaya ng Bandila.

Sino ba ang nag-aakalang may isang news program na gagawing makabayan. Ika nga eh, with a twist. Hindi lamang siya isang programa kung saan balita at impormasyon ang iyong mapapanood. Sa paraan ng kanilang pagbabalita, kahit papaano ay unti-unti nilang ginigising ang damdaming makabayan ng mga Pilipino.

Pero malayo pa rin sa perpekto ang pagkakagawa ng kanilang programa. Pero ang ikinaganda nito, may ginawa silang pagabago.

Isa na din ang “Noypi.” Ito ang klase ng programa na dapat patagalin sa telebisyon. Madami kang matutunan. May sense. May kwenta. Hindi iyun mga klase ng buhay na ipinapakita ng mga telepantasya o ng mg “reality shows” kuno. Saludo ako sa nagpursige na maipagpatuloy ang nasabing programa.

Hindi ba totoo naman ang kanilang mga sinasabi doon. Iyung mga simpleng bagay na lang na dapat nating ipagmalaki bilang mga Pilipino gaya ng ating Pambansang Awit na “Bayang Magiliw” este “Lupang Hinirang,” ang simpleng pagtayo at paglalagay ng kanang kamay sa kaliwang dibdib kapag pinapatugtog ang “Lupang Hinirang,” ang pagkilala sa ating mga bayani, pati na rin kung sino ang mga nasa pera na ginagamit natin araw-araw. Sige nga, sino ang nasa 25 sentimos? O titingnan mo pa, wala naman nakalagay na bayani natin diyan ngayon.

National Pride? Kulang ba tayo nito? O talaga lang wala na ito sa atin. O nandito sa atin pero hindi lang natin pinapansin dahil mas mahalaga pa na magkaroon tayo ng MP3 player at magdownload ng mga latest iTunes, ay banned nga ata ito dito sa AsPac Region. Ay basta, ang tanong ilan sa inyo ang may Lupang Hinirang sa inyong MP3 o kahit recording sa cellphone?

Pero actually ibang article ito. Pero saludo talaga ako sa dalawang programa na iyan.

Noypi. 5:30 PM. Lunes.
Bandila. 11:00 PM. Lunes hanggang Biyernes.
ABS-CBN Channel 2.

Ipagpapatuloy: Idiot Six

Idiot Kwatro

2006-10-25T18:36:00.000+08:00

Basahin mo nga ulit iyung nasa itaas.

Baka ang basa mo eh, “kwarto”, “kwatro” iyan. Wala lang.

Anyway, ito na ang post na siguro magdudulot ng malawakang ‘digmaang sibil’ ng mga Kapuso at Kapamilya sa buong Pilipinas. Hehe…

Ngayon pag-usapan naman natin ang ‘battle of networks.’

Kung pag-uusapan ko ang pinakamagandang istasyon ng telebisyon batay sa aking sariling ‘standards’ o masasabi ko ring panlasa. Mas maganda pa rin at dynamic ang paggawa ng programa ng Channel 2 kaysa sa Channel 7. Oo nga’t naagaw nila ang sinasabi nilang ‘ratings,’ na hindi naman talaga mawari kung totoo ba talaga iyun o hindi, hanggang doon na lang iyon. Kasi gumawa at ginaya nila ang klase ng programa ng ABS-CBN. Sino ba talaga ang naunang gumawa ng ‘telepantasya?’ Sino ba talaga ang unang ‘nag-import’ ng mga Chinese, Taiwanese at Koreano na iyan? Sino ba talaga ang unang gumawa ng mga ‘drama anthology’ na iyan? Sino? Siguro naman alam ninyo ang sagot.

Magmula noong naagaw na nila ang mga ratings, naging masyadong ‘overcrowded’ na ng mga Koreanong palabas ang airwaves. Pati na ng mga ‘telepantasya’ na hindi naman talaga maihahalintulad sa “Lord of the Rings” o kung anu man, pero may iba pa rin akong kwento diyan, dahil kung ikukumpara sa LOTR, purong fantasy at adventure lamang ito at wala ang mga anggulo ng ‘love triangle’ o ‘agawan ng mga minamahal,’ na isa na sigurong common genre ng mga Pinoy shows. Kaya’t tumigil nga sila sa kakapagmalaki na napakaganda ng kwento at effects chuva diyan. Dahil gaano ba talaga katagal lumalabas at ginagamit ang mga effects na iyan? 30 seconds? 1 minute? Matagal na siguro iyung 1 minute.

Madalas pa ay puro pag-uusap. Iyakan. Dramahan. Naiba lang ang bihis. Parang si Mara at Clara na ang costume lamang ay Amazona pero ganun pa rin ang ginawa nila. Nagsasabunutan habang hawak ang kanilang mga pana. Nagsasampalan habang may hawak na espada. Sabi nga ni Polgas na may patungkol naman sa mga pulis, “Kung buwitre ka, kahit magbihis-kalapati ka, e buwitre ka pa rin!”

Pero bago ang iba pa, alam mo ba kung ano ang buwitre? Natanong ko lang…

Sana naman mag-inovate sila ng iba, hindi lamang ang GMA kundi pati na ABS-CBN. Pero mas hanga ako sa huli, dahil naisipan nilang gumawa ng mga programa na ngayon pa lang natin nakikita sa telebisyon. Gaya ito ng Noypi, Bandila, at puwede na rin siguro iyung Real Pinoy Fighter, at least gumagawa sila ng bago. Hindi iyung patuloy na sumasabay sa agos. Mas maganda iyung paminsan-minsan gumagawa tayo ng isang bagong pagdadaluyan.

Susunod: Bagong Daluyan.

The Idiot Box Series™

2006-10-25T18:30:00.000+08:00

Dahil sa nakakadalawang artikulo na ako na tungkol sa telebisyon dito sa Pilipinas, naisipan kong gawan na lang siya ng isang series na dedicated sa T.V. na hindi lamang sa Pilipinas, worldwide na, o di ba, sosyal.

At ito ang ikatlong serye.

Ngayon naman pag-usapan natin ang mga “reality-shows.”

Malamang marami sa atin ang nahumaling sa panonood ng PBB. O para hindi baduy e iyung “Amazing Race” at “Survivor.” Malamang aliw-aliw tayo sa panonood ng mga nasabing shows. Nakikita natin kuno ang “totoong drama sa totoong buhay.” Nakikita natin kung paano sila naghihirap na maabot ang $1 milyong dolyar.

Nakikita din natin kung paano nahihirapan ang kanilang kalooban dahil sa kailangan nilang mag-vote out ng isa nilang kasama. Nakikita natin kung paano sila maghilamos. Mag-toothbrush. Kumain. Kulang na lang siguro pati ang paggamit nila ng banyo. Siyempre mare-rated X na sila kung ipapakita nila iyun. Pero balita ko iyung PBB sa U.K. ay “soft-porn.” Uy… Interesado siya.. Pagkatapos o hindi pa niya natatapos basahin ito ay mag-se-search na siya sa Google o Yahoo.

Isa pa ay nauso din iyung mga challenge-challenge na iyan. Pabilisang matapos ang challenge. Kakain ng adobong daga, iinom ng isang basong itlog, gagamitin ang bunganga pangkuha ng mga bola sa ilalim ng isang batya na puno ng maruming tubig. Parang ang saya-saya noh?

Pero, talaga bang iyun ang tunay na buhay? O tinatakan lang nila na iyun ang tunay na buhay?

Mas maganda siguro para talagang totoong drama sa tunay na buhay ang PBB ay doon nila gawin iyon sa squatters area sa Tondo o di kaya sa Payatas at Smokey Mountain. Hindi ba iyun ang tunay na buhay? Bakit? Lahat ba ng mga Pilipino ay may libreng C2 araw-araw? Lahat ba ng mga Pilipino ay nakatanga lang diyan sa isang tabi at tatawagin sila ni Kuya para kunin ang kelangan nila doon sa stock room? ‘Di ba?

Hindi naman sa sobrang kj na ako at gusto kong gawin na super seryoso ang lahat ng palabas sa TV. Isa lang naman ang sana mangyari. Kung gagawa na lang sila ng palabas, sana ay talagang makabuluhan at mapapakinabangan ng mga tao.

Kung sa bagay hindi naman lahat ng tao ay kaya nilang i-please at kabilang na ako doon. At siguro, dahil sa naging ganito na ang aking mindset, mahirap nang mabago pa ito.

Siguro kamakailan lang ay nailagay na ang programang “Noypi” ng Channel 2 sa primetime slot na katapat naman sa kabila ay “Ghost Fighter.” Siguro mas maganda kung gumawa din ng kahalintulad na palabas ang Channel 7. Pero sino ba naman ako para mag-suggest ng ganon? Hindi naman ako kasing lakas at yaman ng mga advertisers para sabihin sa kanila kung ano ang dapat nilang gawing palabas.

Pasintabi sa mga Kapuso fans. Pero kayo na ang susunod

Introduction

2006-10-12T15:01:00.000+08:00

Dito mo makikita ang mga posts na hindi niyo akalain na gagawin ni Dennio sa buong buhay niyo. At gusto kong magbigay ng credit sa 'Shock Value' na play sa paggamit ko ng title na "Ikagugulantang Niyo." At doon din sa KO T.V. Basta iyung mga nakapanood ng play na iyun ang may alam kung ano iyung ikagugulantang ninyo..

Kung gutso niyong mainis, tumaasa ang blood pressure, cholesterol at sugar level, basahin mo na ito ngayon din. Kung ayaw mo lipat ka sa ibang mas maganda kong blog. Hehe...